shtolik

Тут зноў ідзе сьнег. Ну колькі можна? Зноў мясіць бруд ды хвалявацца на спусках з мясцовых горак. Больш чым упэўнены, што прывязу яго з сабою ў Менск у пятніцу.

Раварыстаў тут шмат, велаінфраструктура яшчэ лепей (трахец здымкаў тут): карыстаўся ўжо паўтузінам мінакова-роварных мастоў і яшчэ большай колькасьцю тунэляў. Больш паловы шырыні самага вялікага маста, што яднае дзьве часткі горада, прызначана для раварыстаў і мінакоў.
Але да гэтага я ўжо прызвычаіўся (як і да шляху да працы на ровары за 7 хвілінаў). Затое зьдзіўляе шматлікасьць вось такіх Jopo ровараў,

якія вельмі мне нагадваюць мой першы "Аист" (і чаму ммвз ня даў ім назву Бусел?), вельмі папулярныя сярод мясцовых эма ды нефармалаў. Каштуюць яны дафіга, маглі б сюды беларускія клясычныя ровары вазіць;)

Я дарэчы таксама ровар набыў. Канешне ж не Jopo-Аист, так што езьдзіць цяпер нашмат прыемней, гуляюся з пераклюкамі ды прызвычайваюся да тармазоў ручных, абы цяпер абысьціся без тармажэньня ілбом па асфальту;). Вось прыкладна так

выглядае і такія характарыстыкі мае (калі разумееце па-фінску ;). Купіў, вядома ж, на распродажы ўдвая таньней.

Ну ўсё. я, нарэшце, раварыст. Шлях на працу і назад 10 хвілін займае, калі ня езьдзіць па ваколіцам ды не "дывіцца" горадам.
Кампутар паставіў, буду цяпер як дарослы падлічваць прабег за сэзон. на дадзены момант 17 км. Ровар праўда стары, падораны калегай, аднак колы, перадачы й тармаза ёсьць, як прызвычаюся і зразумею, што мне яшчэ патрэбна ад веліка, тады і набуду новы.

Езьдзіць, дакладней з'язжаць з горак - адно задавальненьне. У горку ня так прыемна;) Затое горад цалкам прыстасаваны пад патрэбы раварыстаў: велатрымальнікі ля кожнай крамы, веласьцежкі ўздоўж усіх дарог, пакатыя спускі/заезды з горак і мастоў
( пад катам гаўнафотка прыкладнага спуску з горкі 800x600, 98,20 КБ )

Патрэбы ў аўто і аўтобусах пакуль зусім няма. З'явіцца хіба тады, калі сюда Насьця пераедзе. Пакуль жа яна атрымала візу і, нарэшце, наведае мяне на наступным тыдні. 30.04 праваджаю насьцю на цягнік да піцера, а сам плыву да талліна і пасьля пары гадзінаў шпацыру лячу ў Мінск, дзе сустрэну жонку зь цягніка %)

5.05 назад сюды...

Хоць візу й не атрымаў, але працу ўсё роўна зьмяню. Перабіраюся з старой стабільнай сацыяльна-арыентаванай канторы ў малады "буйнарастушчы" калектыўчык (пераважна складзены са зьбегшых ад той стабільнасьці).
Праўда да серады я беспрацоўны, а афіцыйна й таго долей - пакуль не зарэгіструюся ІПшнікам, што дазволіць атрымліваць заробак афіцыйна за кошт дадатковага папяровага гемарою.

Пачытаў пра свае былыя ўражаньні ад зьмены працы й ніжэйшая выцемка, выглядае, зусім ня страціла актуальнасьці:

Карацей працу трэба перыядычна зьмяняць. каб адчуць, колькі ты часу сзмарнаваў і які ж ты вумны, што своечасна зсыходзіш%) Спадзяюся, што праз два месяцы тэставага тэрміну ў мяне ня зьявіцца жаданьня вярнуцца ў старое балота...

І нават адлегласьць новага офісу ад дому ўсяго ў 2 разы болей у параўнаньні з папярэдняй зьменай працы.

да офіса 1 км - 10 хвілін пешкі ісьці (вось толькі шкада, што гэта толькі на месяц - потым у цэнтар прыйдзецца езьдзіць)

Вось толькі справа ў тым, што ў тым [матчыным] доме я ўжо не жыву%( Затое праблемаў з абедам ня будзе. Для таго ж, каб скараціць шлях на абед і спраўдзіць даўнюю мару канчаткова вырашыў набыць ровар. Цяпер сяджу чытаю-выбіраю.

калі ўжо зробяць на ровары простую, але надзейную сістэму: каб пярэдняе кола, нават пры націсканьні выключна на пярэдні тормаз, заўсёды тармазіла слабей за задняе?

а тое цяжка слухаць жахлівыя гісторыі ад сяброў пра адрыхтаваныя твары ды пашкоджаныя часткі цела.
можа й я тады нарэшце ровар набуду %)